Other way around

Je ziet ze komen, elk jaar weer. Dat bepaalde type mens die je eigenlijk niet naast je wil op de camping. Waar je eigenlijk zo ver mogelijk vandaan wil blijven. Maar waar je elk jaar toch weer mee geconfronteerd wordt en waar je mee om zal moeten gaan…
Heel herkenbaar zijn ze aan hun maagdelijke armen en lege benen. Je hebt dan nog een beetje hoop dat er hier en daar wat verborgen zit, maar eigenlijk kun je het al aan heel hun houding zien, dat dit waarschijnlijk niet goed komt. En zodra ze zich laten zien in badkleding en er echt niks tevoorschijn komt, vervliegt al je hoop en weet je dat je met ze zal moeten dealen gedurende de tijd dat ze naast je zitten op de camping…
Je weet wel, die mensen zonder mooie tekeningen op de armen, rug of schouders. Zonder namen van dierbaren, zonder mooie teksten die heel veel kunnen betekenen.
Die mensen zonder tattoos…
Die mensen die bekend staan om hun niet gewaardeerde sociale interacties. Die mensen die altijd te luid praten, die teveel schelden en die een rotzooi achter laten overal waar ze komen.
Je herkent ze direct aan hun lege armen…
Die mensen die waarschijnlijk degenen zijn die al die lege flessen naast de vuilnisbak gooien in plaats van in de glasbak, die de hondenpoep niet oprapen van hun eigen hond. Die mensen die de wc’s vies achter laten en hun lege shampoo fles niet opruimen in het douche hokje. Die mensen die hun kinderen niet onder controle hebben en alleen maar kunnen schreeuwen en daardoor ook alleen maar schreeuwende kinderen hebben.
Die mensen die niet de deur voor je open houden, die onbeschoft tegen horeca personeel praten, die niet aan de kant gaan als je ze passeert op het voetpad…
Die mensen die je niet wil veroordelen, maar die toch iedere keer weer bewijzen dat alle oordelen gewoon waar zijn, zodat het zelfs in 2018 nog zo moet zijn dat je op een bepaalde manier naar deze mensen kijkt…. Zodra je hun lege armen ziet weet je het…
Ook in de rij voor de pond om over te varen springen ze eruit; Tussen alle gewone mensen met zichtbare inkt in dit mooie weer, staat er een stel tussen met, bijna te pijnlijk voor de ogen; hele lege armen en benen.
Die mensen worden dan ook, als enige, twee keer gecontroleerd of ze hebben betaald, in tegenstelling tot de rest, omdat het nou eenmaal een feit is dat zulke mensen zo brutaal zijn om zonder te betalen op de pond te stappen….
Je eigen kinderen weten dit verschil nog niet, zij hebben tenslotte zelf ook nog geen tattoos en knopen ook met de mensen zónder tattoos heel onbevangen een praatje aan. Je probeert ze tactisch bij te brengen dat mensen zonder tattoos nou eenmaal anders zijn en hoopt dat ze dit over niet al te lange tijd zullen beseffen.
Na zo’n tijdje op de camping, waar je er niet onderuit komt om af en toe goedemorgen te zeggen, omdat jij (als getatoeëerde) nou eenmaal nog wel normen en waarden hebt en hiernaar wilt handelen, kom je erachter dat ze misschien toch wel meevallen, die mensen zonder tattoos. En dat ze misschien toch niet helemaal voldoen aan het prototype van niet-getatoeëerde… “Eigenlijk zijn ze best aardig”, durf je misschien zelfs wel heel even te denken…
Maar toch slaak je een zucht van verlichting als de lege armen, benen, rug en schouders weer naar huis gaan en plaats maken voor normale mensen, bedekt met een mooie laag inkt. Gewoon zoals het hoort….

Gepubliceerd door

sil79l

Hobby schrijfster, sportief, moeder, echtgenote, perfectionistisch, open-minded, oplossingsgericht, hobby fotografe, coach, hoogsensitief, Silly ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s